กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 437 เตะจนชินแล้ว
ขมับของหนานจือเริ่มเต้นตุบๆ จู่ๆ เธอก็เข้าใจความรู้สึกของอาเล็กเวลาที่มองเธอขึ้นมาทันที
“ลุกขึ้นมา”
โซฟาไม้แดงตอบรับส่งๆ คำหนึ่งแล้วลุกขึ้นจากพื้น เผยให้เห็นหลุมลึกขนาดใหญ่สองหลุมบนแผ่นหินสีเขียวใต้แสงไฟถนน
หนานจือมองหลุมใหญ่สองหลุมนั้นแล้วเหนื่อยใจสุดๆ เธอโบกมืออย่างหมดแรงพลางหันหลังเดินไป “ตามมา”
“ครับ!”
โซฟาไม้แดงเดินตามหลังคนทั้งสามไปทางหน้าประตูหมู่บ้านด้วยท่าทางเหม่อๆ เซ่อๆ หลิ่วมู่มองโซฟาไม้แดงที่เดินตามหลังมาอย่างว่าง่ายพลางพูดอย่างขำๆ ว่า “ก็ดีนะ อย่างน้อยก็ยอมเดินตามมาแต่โดยดี”
หนานจือขมวดคิ้วด้วยความปวดหัว “เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย”
“นึกว่าจะเป็นตัวตึง ที่แท้ก็ไม่มีสมอง”