กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 249 ตาแก่ผอมแห้ง
พอผู้เฒ่ากวาเห็นชัด ๆ ว่าหมอกตรงหน้าเป็นสีชมพูอมส้ม ก็ร้อง “ไอ้หยา” แล้วใช้ไม้เท้าค้ำตัว เดินกะเผลกไปหลบหลังก้อนหิน
“ตาเฒ่านี่ ยังจะซ่อนตัวอีกนะ”
ผู้เฒ่ากวาหยุดเดินโซเซ มุมปากกระตุกขณะเงยหน้ามองหนานจือที่ขวางทางอยู่ “นังเด็กบ้า! คิดจะทำให้ฉันตกใจตายหรือไง!”
หนานจือแค่นเสียง “ถ้าหนูไม่มา อาจารย์คงไม่ได้ตายเพราะตกใจหรอก!”
ผู้เฒ่ากวากระแอมเบา ๆ อย่างร้อนตัว “แค่ก ๆ! ใครจะไปรู้ว่าไอ้พวกหมาไร้ขนนี่จะจมูกดีขนาดนี้!”
“หึ ๆ”
พูดจบ ผู้เฒ่ากวาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้าง ๆ พอหันไปมองก็เห็นแสงสีทองเต็มไปทั้งตัว เขาจุ๊ปาก “เธอไปล่อเด็กคนนี้มาด้วยได้ยังไง?”