กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สวีซื่อมาช้ากว่าซ่งฉางกุ้ย จึงไม่ได้ยินว่ายายเฉียนเรียกเอาสินเดิมเจ้าสาว รีบถามว่าเหตุใด
ซ่งฉางกุ้ยทำหน้าหนักอึ้งเล่าเรื่องทั้งหมดซ้ำอีกครั้ง “ในเมื่อพวกเขาจะเอา ก็ลากกลับไปให้หมดเถิด จะได้ไม่ต้องถูกนินทา”
สีหน้าสวีซื่อก็หมดรอยยิ้ม “อาสะใภ้ คำพูดนี้ก็เกินไปหน่อย เปลี่ยนเป็นคนอื่นก็อดทนไม่ได้ มีแต่เฉี่ยวเหนียงที่มีนิสัยดี”
ยายเฉียนเดิมทีก็มีไฟอยู่ในใจอยู่แล้ว พอเห็นพวกเขาต่างเข้าข้างตู้เฉี่ยวเหนียง โทสะก็พลุ่งขึ้น
“สินเดิมเจ้าสาวนี้แต่เดิมก็เป็นของไฉ่เสีย ข้าไม่ต้องการให้หล่อนใช้ก็ควรแล้ว”
ซ่งฉางกุ้ยเอ่ยเสียงเย็น “เช่นนั้นเจ้าก็ขนไปเถิด ข้าก็ไม่ได้ห้ามเจ้า”
พูดจบก็เข้าห้อง เทเสื้อผ้าในหีบลงบนเตียง ไม่ให้ใครช่วย ค่อย ๆ ย้ายโต๊ะแต่งหน้าออกไปที่ลานบ้าน