ตอนที่ 4 ตั้งใจชักสื่อ

ตู้เฉี่ยวเหนียงไม่สนใจการปฏิเสธของหยางอิ้งเหอ นางยัดเครื่องประดับใส่มือเขาอย่างหนักแน่น “จะสร้างเรือน จะซื้อข้าว ยังต้องซื้อของเพิ่มอีก ข้ารู้ว่าเจ้ามีเงินติดตัวไม่มาก”

การค้าช่างไม้ ก็ใช่ว่าขายของออกไปแล้วจะได้รับเงินทันที ล้วนเป็นคนบ้านเดียวกันทั้งนั้น การค้างบัญชีจึงเป็นเรื่องปกติ

หยางฉางซานเป็นคนพูดง่าย บางบัญชีค้างกันมาสิบกว่าปีแล้ว

อีกทั้งยังมีของในร้านเหล่านั้นอีก

ช่วงก่อนยังรับวัสดุมาบ้าง

เงินเหลือใช้ในบ้านมีเท่าไร นางพอจะรู้ฐานะอยู่ในใจ

นางผลักมือสี่เยวี่ยกลับไป “กำไลเงินเป็นของขวัญแรกเกิดที่ตาฝ่ายแม่ให้ ตุ้มหูเป็นของที่พ่อเจ้าเพิ่มให้ เก็บไว้เป็นที่ระลึกเถิด”

จ้าวชุนหลานก็ให้สี่เยวี่ยเก็บกลับคืน “พี่สะใภ้ยังมีเครื่องประดับอยู่อีกสองชิ้น ของเจ้าเก็บไว้เถิด”