ตอนที่ 322 ไม่ได้อะไรเลย

พ่อค้าเร่ที่ท่าเรือร้องเรียกลูกค้าด้วยสำเนียงถิ่นบ้านเกิด ช่างเป็นกันเองจนน่าอบอุ่นใจ สี่เยวี่ยพลันรู้สึกน้ำตาคลอ

ความทรงจำมากมายหลั่งไหลขึ้นมาในใจ

เก๋อเทียนตงกับหยางอิ้งเหอเองก็สะเทือนใจเช่นกัน ต่างรู้สึกปนกันไปหมด

ได้ยินเสียงร้องขายแป้งอบ หยางอิ้งเหอเดินไปซื้อแป้งอบสองแผ่น ให้แผ่นหนึ่งแก่เก๋อเทียนตง อีกแผ่นฉีกแบ่งเป็นสองในมือ ยื่นครึ่งแผ่นให้สี่เยวี่ย

กัดคำหนึ่งลงไป คือรสชาติในความทรงจำ

สี่เยวี่ยกัดแป้งอบพลางใจไม่สงบ ไม่รู้ว่าบ้านเกิดกลายเป็นอย่างไรบ้าง?

ความอยากรู้อยากเห็นครอบงำ จึงถามชายขายแป้งอบว่า “หลังน้ำท่วมใหญ่เมื่อสี่ปีกว่าก่อน ทางฝั่งถงเจียงกลายเป็นอย่างไรบ้างหรือเจ้าค่ะ”