ตอนที่ 144 ล่าเหมยโกรธ

ซ่งฉางกุ้ยไปดูพืชผลที่ไร่ ใครจะรู้ว่าหายไปแค่ครู่เดียว บ้านก็วุ่นวายจนยุ่งเหยิง

ยายเฉียนคนเดียวจะไปสู้แม่ลูกตู้เฉี่ยวเหนียงได้อย่างไร อีกทั้งยังมีจ้าวชุนหลานคอยช่วยพูด ถูกย้อนจนหน้าชราดำแดงก่ำ

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะอาย แต่เพราะโกรธ

เถียงด่าไม่ชนะ นางจึงออกมาหน้าลานเรือน ลากเสียงยาวร้องไห้คร่ำครวญฟ้าดิน “ลูกสาวข้าเอ๋ย… เจ้าทิ้งแม่ไปได้อย่างไร… ผู้หญิงคนนี้ใจร้ายนัก… รังแกเด็กของเจ้า…”

ซ่งฉางกุ้ยกลับมาได้ยิน รู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง รำคาญเสียงแบบนี้ที่สุด

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ยายเฉียนอาละวาดจะเอาเงินสินเดิมเจ้าสาวคืน ความรู้สึกดี ๆ ในอดีตก็ถูกกัดกร่อนจนหมดสิ้น เขาไม่ถือว่านางเป็นผู้ใหญ่ให้ความเคารพอีก