กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉาเหรินอายุสิบเจ็ดปีแล้ว เขาคาดหวังเรื่องแต่งงานนี้ยิ่งนัก “หากเรื่องราบรื่น เดือนแปดเราก็จะแต่งงานกันได้”
สีหน้าของมู่หลานแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เหลือเวลาไม่ถึงสี่เดือนเท่านั้น
นางไม่ยอมจำนน
เขาเห็นสีหน้าของมู่หลานไม่มีความยินดี จึงถามอย่างประหลาดใจ “เป็นอะไรไป? น้องมู่หลานไม่ยินดีหรือ?”
เพราะร่างกายพิการ นิสัยของเฉาเหรินจึงค่อนไปทางหม่นหมองชั่วร้าย เขาทำหน้าดำครึ้ม กล่าวเสียงเย็นเยียบ “เจ้าควรแต่งงานกับข้าด้วยความยินดียิ่ง อย่าให้ใครเห็นว่าเจ้าไม่เต็มใจ ไม่อย่างนั้น……”
แค่นเสียงหึ แล้วกล่าวอีกว่า “อย่าได้ไม่รู้จักบุญคุณ ข้าต้องใจเจ้า ก็ถือเป็นวาสนาของเจ้าแล้ว”