ตอนที่ 27 โง่เขลากับชาญฉลาด

ตอนที่ 27 โง่เขลากับชาญฉลาด

ลู่เจียนเจียหลับไปแล้ว

นางร้องไห้จนเหนื่อย พอพิงตัวกู้สืออีก็เผลอหลับไปไม่รู้ตัว

อาจเพราะปราณแท้ของเขาอุ่นมาก เหมือนเตาไฟกองใหญ่

หรืออาจเพราะความคับข้องใจที่ค้างคาหายไปแล้ว

พอนางลืมตาขึ้นมาอีกที ฟ้าก็เริ่มสางแล้ว ความอบอุ่นข้างกายทำให้ใบหน้างดงามแดงระเรื่อขึ้นมานิดๆ

นางไม่เคยซบอิงอยู่ข้างกายผู้ชายแบบนี้มาก่อนเลย

“ตื่นแล้วเหรอ”

เด็กหนุ่มขยับตัวทำท่าจะลุกขึ้น ลู่เจียนเจียรู้สึกโหวงเหวงในใจขึ้นมา เลยโพล่งออกไปราวกับผีผลักว่า “อย่าเพิ่งขยับ ปวดหัว ขอนอนนิ่งๆ แป๊บหนึ่ง”

“อืม”