กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 372 เอาข้าน้อย…
คิ้วข้างหนึ่งของหลี่เซียวเป่ายกสูง ราวกับมีเครื่องหมายคำถามขนาดมหึมาห้อยอยู่จริง ๆ
“เป็นความสัมพันธ์แบบนอนเตียงเดียวกันอย่างที่ข้าคิดหรือ?”
เวินอวี๋จิบชา ยิ้มมองเขาโดยไม่พูดอะไร
หลี่เซียวเป่าถูแขนตัวเอง “อย่ามองข้าแบบนั้นสิ หน้าตาแบบนี้ของเจ้าน่ากลัวชะมัด”
เวินอวี๋:…
ตอนนั้นเอง หลี่เซียวเป่าตบมือลง “ข้าเข้าใจแล้ว! พวกเจ้าสี่คนหาคู่ครองที่ดีไม่ได้ เลยมาเกาะกลุ่มกอดกันให้อุ่น เพราะว่า…หน้าตาไม่น่าดู จะทำอย่างอื่นก็ได้แค่นี้ นี่ก็ยังพอปลอบใจกันได้ใช่ไหม? ข้าเข้าใจ ๆ”