กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 ราชโองการสำนึกผิด
เวินอวี๋ยังคงนอนคว่ำอยู่บนเตียง แก้มหนุนแขน แผ่นหลังเปลือยอยู่กลางอากาศ นอกจากรอยจูบที่ยังจางหายไปไม่หมดแล้ว ตรงเอวยังมีรอยมือสีเขียวคล้ำสองรอย สะดุดตาเป็นพิเศษ
ไม่นาน หนิงเสวียนเหยี่ยนก็กลับมาอีกครั้ง
เขาย่อตัวลง มองรอยมือบนเอวเวินอวี๋ แล้วมองนางด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ข้ายอมแพ้แล้ว”
ในมือเขาถือขวดยาน้ำขวดใหม่ ซึ่งไปขอมาจากหลิวชุนเมื่อครู่
เวินอวี๋ยิ้มจนหางตาโค้ง มองเขา “ที่จริงเจ้าจูบเก่งมาก ทุกครั้งข้าถูกเจ้าจูบจนมึนงงไปหมด”
หนิงเสวียนเหยี่ยน:…
ไม่รู้เลยว่านี่กำลังชมเขาหรือกำลังดูแคลนเขากันแน่