กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 346 เปลืองน้ำลาย
คำพูดประโยคเดียวของหนิงเสวียนเหยี่ยนทำเวินอวี๋เงียบกริบ
คราวนี้หนิงเสวียนเหยี่ยนกัดติ่งหูนางอีกคำ “กินข้าจนเกลี้ยงแล้วยังคิดจะหนีหรือ? ไม่มีทาง”
เวินอวี๋:…
เมื่อเห็นนางไม่มีปฏิกิริยา หนิงเสวียนเหยี่ยนก็รู้สึกใจหนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย
จากที่เขารู้จักเวินอวี๋ นางต้องรีบเถียงแน่ว่า “ใครกินเจ้าจนเกลี้ยงกัน” แต่คราวนี้นางกลับเงียบกริบ ไม่เถียง ไม่ยอมรับ ราวกับไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย
มือที่บีบเอวเวินอวี๋จึงเผลอออกแรงแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“เหตุใดไม่พูด?”