กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 คุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง
เวินอวี๋เงียบไป
ครู่ต่อมา นางเอ่ยเสียงเบา “ข้าไม่เคยเห็นกับตา”
“แต่ข้าเคยฝันเห็น…”
หนิงเสวียนเหยี่ยน: …
“ตอนนี้เจ้ายังโกรธอยู่หรือไม่?”
เวินอวี๋ปรายตามองเขา กำมือแล้วชูนิ้วกลางขึ้นหนึ่งนิ้ว “มอบท่านี้ให้เจ้า”
หนิงเสวียนเหยี่ยน: ?
เวินอวี๋หมุนตัวกลับเข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่
หนิงเสวียนเหยี่ยนกลับไม่ได้ตามเข้าไป เขานั่งลงริมแม่น้ำตามลำพัง