กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 303 พวกเราห้าคนมีความสุขด้วยกัน!
ที่เป็นเช่นนี้เพราะบนผนังผามีกิ่งไม้ต้นหนึ่งงอกออกมา ยื่นหัวออกมาคล้ายต้นสนรับแขก
ชายทั้งสี่เลือกจุดนี้เป็นที่เหยียบพักพร้อมกันอย่างรู้ใจ
ตอนเวินอวี๋ร่วงลงจากหน้าผา ความรู้สึกไร้น้ำหนักราวกับกระโดดบันจี้จัมป์ก็ถาโถมทั่วร่างทันที
สถานการณ์แบบนี้เรียกฟ้าก็ไม่ตอบ เรียกดินก็ไม่ขาน
นางรีบหลับตาทันที เสียงลมหวีดหวิวผ่านข้างหู เส้นผมปลิวสะบัดแล้วแนบติดกับแก้ม
เวลานี้ความคิดแรกของนางกลับเป็นว่า น่าเสียดายจัง ได้กินแค่ลู่เหริ่นกับเยว่หลิงเฟิง…
ครั้งหนึ่งเคยมีเรือนร่างงดงามเลิศล้ำวางอยู่ตรงหน้า ข้ากลับไม่ทะนุถนอม ครั้นสูญเสียไปจึงค่อยเสียดายยิ่งนัก ไม่มีอะไรเจ็บปวดไปกว่านี้ในโลกอีกแล้ว