กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 215 จดหมายจากเซิ่งจิง
หลิวเซี่ยยืนหน้ากระถางดอกไม้ ประสานมือพลางพึมพำว่า “ท่านบรรพบุรุษดอกไม้เอ๋ย ขออย่าเป็นอะไรไปเด็ดขาดนะ เมื่อวานข้ายังบอกท่านอยู่เลยว่าท่านเป็นสัญลักษณ์ขององค์หญิงกับแม่ทัพลู่ วันนี้กลับเหี่ยวแล้ว! ช่วยชูช่อขึ้นมาหน่อยได้ไหม?”
แต่ดอกไม้ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด พอหลิวเซี่ยดูแลเข้าวันที่สาม กุหลาบแดงห้าดอกก็ร่วงไปแล้วหกกลีบ…
หลิวเซี่ยเกาหัว วิ่งไปที่ครัวเล็กยกน้ำแกงโสมร้อนมาถ้วยหนึ่ง ราดลงไปจนหมด แล้วก็เริ่มพึมพำอีกครั้ง:
“ท่านบรรพบุรุษดอกไม้เอ๋ย ของที่ป้อนท่านล้วนเป็นของบำรุงทั้งนั้น ขอหน้ากันบ้าง แค่มีชีวิตอยู่ก็พอ ได้ไหม?”