กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 156 อย่าบอกนะว่าเจ้าก็…
วันต่อมา ลู่เหริ่นไปที่โรงหมอ
บาดแผลของหลินอวี้จือยังคงสาหัส ต้องเปลี่ยนยาตามเวลาในทุกวัน
เมื่อเห็นลู่เหริ่น เขาไม่ได้แปลกใจ เพียงเอ่ยเสียงเรียบว่า “แม่ทัพลู่”
ลู่เหริ่นเชี่ยวชาญเรื่องบาดแผลจากลูกธนูอยู่แล้ว เพียงมองอาการของหลินอวี้จือก็รู้ว่าไม่มีอะไรน่ากังวล แค่พักฟื้นให้ดีเท่านั้น
“ข้ามียารักษาแผลทองชั้นดี ประสิทธิผลยอดเยี่ยม ขอมอบให้อัครมหาเสนาบดีหลิน”
หลินอวี้จือไม่ได้ปฏิเสธ เพียงพยักหน้า “ขอบคุณแม่ทัพลู่”
หมอหลวงรับยามาดม ดวงตาพลันเป็นประกาย นี่เป็นยารักษาแผลทองชั้นดีจริง ๆ ต่อให้มีเงินพันตำลึงก็ยังหาซื้อไม่ได้
เขาเปลี่ยนยาให้หลินอวี้จือ พันแผลเรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องไป