กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 147 ข้าไม่ได้ร้องไห้
หนิงเสวียนเหยี่ยนชะงัก ราวกับเพิ่งสังเกตเห็น เขาใช้ปลายนิ้วแตะแก้มที่ชื้นเล็กน้อย พึมพำว่า “ข้าร้องไห้หรือ?”
หลิวตงถูกคำถามย้อนของเขาทำเอาอึ้งไปชั่วขณะ “ถ้าไม่ใช่แล้วบนหน้าเจ้าคืออะไร?”
หนิงเสวียนเหยี่ยนมองแสงน้ำบนปลายนิ้ว
เขาถึงกับร้องไห้เพราะผู้หญิงใจร้ายคนนี้หรือ?
นับตั้งแต่เขาสาบานต่อฟ้าดิน ณ สุสานหลวงเพื่อกิจการใหญ่ เขาก็ไม่เคยหลั่งน้ำตาอีกเลย ตลอดหลายปีมานี้ เขาถึงขั้นลืมความรู้สึกของการร้องไห้ไปแล้ว
แต่ตอนนี้ เขากลับร้องไห้จริง ๆ
แถมยังเป็นเพราะผู้หญิงใจร้ายที่ทั้งกายและใจไม่ได้เป็นของเขา