กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 145 กระหม่อมบังอาจ
ลู่เหริ่นได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ฉายแววกระอักกระอ่วน น้ำเสียงสั่นเครือ “องค์หญิง อย่าทอดพระเนตร...”
เวินอวี๋เลิกคิ้วเล็กน้อย “ผู้ชายของข้า เหตุใดข้าจะดูไม่ได้?”
นางพูดพลางถีบรองเท้ากับถุงเท้าออก จากนั้นค่อย ๆ แก้สายคาดเอวของตนแล้วโยนพาดฉากกั้นไว้ด้วยกัน สีดำกับสีแดงทับซ้อนกัน ยิ่งเพิ่มบรรยากาศคลุมเครือชวนใจเต้น
รูม่านตาของลู่เหริ่นขยายขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องเสื้อตัวนอกของเวินอวี๋ที่ค่อย ๆ ร่วงหล่น ลำคอพลันรู้สึกคันยุบยิบ