บทที่ 54 เปราะบางจริง ๆ!

บทที่ 54 เปราะบางจริง ๆ!

เวินอวี๋สีหน้าเบิกบาน “อา...สบายขึ้นแล้ว...”

หลังอาเจียนเสร็จ นางก็มองหลินอวี้จือที่ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นอย่างกระอักกระอ่วน แล้วพูดเสียงเบาด้วยความรู้สึกผิดว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาอยู่ตรงนี้ กลั้นไม่ไหวแล้ว หัวก็หันกลับไปไม่ทัน จริง ๆ ข้ากะจะหันกลับนะ แต่ไม่ทันแล้ว...”

เวินอวี๋อธิบายอย่างจริงจังว่านางไม่ได้ตั้งใจ หลินอวี้จือหลับตาลงครู่หนึ่ง ดึงแขนกลับมาวางไว้หน้าอก สีหน้าสงบเป็นปกติ “องค์หญิงไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

“ไม่อย่างนั้นเจ้าถอดเสื้อตัวนี้ออกเถอะ มันดู...กระอักกระอ่วน”