กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 23 ภาพแบกกิ่งเหมยขอขมา
“ลู่เหริ่น รีบมาดูเร็ว!”
ลู่เหริ่นได้ยินเสียงเรียก เปลือกตากระตุกเล็กน้อย
ความตื่นเต้นของเวินอวี๋แสดงออกมาชัดเจน ในดวงตาเต็มไปด้วยคำชื่นชมที่มีต่อลู่เหริ่น
นางถือดินสอวิ่งเหยาะ ๆ ไปข้างกายลู่เหริ่น แล้วย่อตัวลง ใช้สองมือประคองแก้มเขา ดวงตาหยีโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
“ลู่เหริ่น ท่านเป็นแรงบันดาลใจของข้าอย่างแท้จริง!”
พูดแล้วนางก็จูบแก้มลู่เหริ่นอย่างหนักหน่วง เกิดเสียง “จุ๊บ” ดังสนั่น
ลู่เหริ่นชะงักค้าง ราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง แต่ขนตากลับสั่นระริกไม่หยุด
“ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว รีบลุกขึ้นมาดูภาพที่ข้าวาดเร็ว!”
จนกระทั่งเวินอวี๋ดึงแขนเขาอีกครั้ง ลู่เหริ่นจึงได้สติกลับมา