กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 14 ไม่เหมาะสักนิด
คำพูดนี้โอหังอย่างแท้จริง ทำให้ผู้คนต่างมองนางด้วยสายตาแปลก ๆ
เวินอวี๋คล้ายไม่ได้รู้สึกอะไร ยื่นมือไปทางหลัวจิ้ง “เอาเงินหนึ่งร้อยตำลึงมา เรื่องนี้ข้าก็จะถือว่าจบกัน”
ทุกคน:...
เมื่อพูดมาถึงขั้นนี้ ต่อให้ปากหลัวจิ้งจะเจ็บแค่ไหนก็ยังอดพูดไม่ได้
เขาอ้าปากพูดตะกุกตะกัก “แม่งเอ๊ย เจ้าเป็นใคร กล้าพูดอะไรแบบนี้!”
สิ้นเสียง เขาก็โบกมือทันที บ่าวรับใช้สองคนที่เตรียมพร้อมมานานพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน
“คุณหนู! ระวัง!”
บัณฑิตร้องเตือนเสียงเข้ม คว้ามือเวินอวี๋แล้วดึงนางมาไว้ด้านหลังตน
แต่สองบ่าวรับใช้กลับราวกับถูกคนเตะจากระยะไกลคนละที