กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 596 เหล่าหวัง เจ้านี่มัน...
“ของสิ่งใด?”
หลินเซวียนถามอย่างสงสัย ในใจก็ครุ่นคิดถึงที่มาของรอยยิ้ม ‘ผูกไมตรี’ จากผู้อาวุโสลิขิตสวรรค์
เพียงชั่วครู่ หลินเซวียนก็เข้าใจแล้ว
ในโลกนี้ อัจฉริยะได้รับสิทธิพิเศษอย่างแท้จริง
อัจฉริยะที่เติบโตขึ้นมาได้ย่อมน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
หอเทียนจีวางตัวเป็นกลาง ไม่เคยเป็นศัตรูกับผู้ใด แต่ก็ไม่มีใครกล้ายั่วโมโหพวกเขา
สำหรับเหล่าอัจฉริยะ ดูเหมือนพวกเขาจะยึดมั่นในท่าทีที่ว่า แม้ไม่ร่วมทุกข์ร่วมสุข แต่ก็ไม่มีวันเป็นศัตรูกัน
“ไม่ผิด!”
“มันไร้รูปไร้ลักษณ์ เจ้าเองอาจไม่ได้สังเกตเห็น”