กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 565 ไหนเลยจะมีแค่ขอบเขตที่สอง?
“ไอ้เวรเอ๊ย เหตุใดเจ้าถึงเหมือนคนในวิถีมารนัก”
เห็นท่าทางของเหลียนโยวแล้ว หลินเซวียนก็อดเอ่ยปากเหน็บแนมไม่ได้
เหลียนโยวมีใบหน้างดงาม สวมอาภรณ์เรียบง่าย เป็นเครื่องแต่งกายแบบพุทธศาสนิกชนอย่างแท้จริง
อัจฉริยะเช่นนี้ หลินเซวียนไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นยอดอัจฉริยะระดับยอดอัจฉริยะของวัดฝานอิน
ทว่านางแตกต่างจากไอ้โล้นเสแสร้งทรงธรรมผู้นั้นโดยสิ้นเชิง นี่แทบไม่ต่างจากคนในวิถีมารเลย
ปากนางไม่มีคำว่าพุทธองค์เมตตาเลยสักนิด ไม่มีหลักเมตตาของพระพุทธองค์ กลับมีท่าทีเยี่ยงวิถีมาร ดูเหมือนมารยิ่งกว่าติงจั๋วเสียอีก
“หึหึ…”
“อมิตาภพุทธ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเซวียน เหลียนโยวก็หัวเราะออกมา ก่อนขับขานพระนามพุทธะเสียงแผ่ว