กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 564 ยิ่งหินรองเท้าแข็งแกร่ง ก็ยิ่งก้าวไปได้สูง
“หากเจ้ากล้ายกสายตาสกปรกนั่นมามองข้าอีก ข้าจะควักลูกตาเจ้าทั้งสองข้างออกมาแน่”
เสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกของเหลียนโยวดังเข้าหูติงจั๋ว ทำให้ติงจั๋วยิ่งตื่นตระหนก
ใบหน้างดงามราวเซียนซึ่งเดิมเป็นเช่นนั้น เวลานี้ยิ่งดูเย็นชาไร้ปรานี
ความรู้สึกที่เหลียนโยวมอบให้ติงจั๋วนั้น เหมือนนางมีสันดานมารยิ่งกว่าเขาที่เป็นคนในวิถีมารเสียอีก
แค่พูดไม่เข้าหูก็จะควักตาออก บางทีที่ยังไม่ลงมือควักหัวใจควักปอดเขาออกมา อาจเป็นเพราะตัวเขาเองก็ถือเป็นคนของอารามเสียงพรหม
“มะ… ไม่กล้า ข้า… ข้าน้อยผิดไปแล้ว”
ติงจั๋ว โอรสศักดิ์สิทธิ์ผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุดแห่งแดนมารเร้นโลหิต ไม่เคยอัดอั้นคับข้องใจเช่นนี้มาก่อน