กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 437 ข้าไร้พิษกล้ำกราย
คนกลุ่มหนึ่งที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตหันกลับมามองหลินเซวียนเช่นกัน ในดวงตาของแต่ละคนฉายแววเจ็บใจอย่างยิ่ง
“ให้ตายสิ นึกว่าเป็นยอดฝีมือเสียอีก ที่ไหนได้กระจอกถึงเพียงนี้”
“เสียหายยับเยินแล้ว รู้อย่างนี้แต่แรกว่าเจ้าหนูนั่นจะถูกขู่จนกลัวง่าย ๆ พวกเราน่าจะลงมือไปแล้ว เพิ่งเข้ามาในดินแดนโกลาหลแท้ ๆ น่าจะได้กำไรสักก้อน”
“น่าเสียดาย น่าเสียดายจริง ๆ!”
ผู้คนนับไม่ถ้วนพากันเสียดาย โทษตัวเองที่ไม่เด็ดขาดพอ เหยื่อดี ๆ กำลังจะตกเป็นของคนอื่นเสียแล้ว
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้ว่า หวังเสวียนเฟิง ผู้เป็นขอบเขตจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ เป็นคนพาหลินเซวียนมาส่งถึงดินแดนโกลาหลด้วยตัวเอง