บทที่ 436 ราชันสวรรค์เหนือสามัญ แม่เฒ่าพิษ

บทที่ 436 ราชันสวรรค์เหนือสามัญ แม่เฒ่าพิษ

เพิ่งฟื้นสายตา หลินเซวียนยังไม่ทันสำรวจดินแดนอันแห้งแล้งกันดารเบื้องหน้า ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันทางจิตอันน่าสะพรึงหลายสายที่ถาโถมลงมาจากฟากฟ้า

เสียงตวาดก้องนั้นระเบิดขึ้นข้างหูราวกับเสียงอสนีบาต

ขณะเดียวกันก็คล้ายมีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องอยู่บนร่าง ทำให้หลินเซวียนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง

“เฮ้อ…”

สายลมพัดวูบ หวังเสวียนเฟิงกวาดแขนผ่านท้องฟ้า

ชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกไม่สบายกายทั้งหมดก็พลันหายไปไร้ร่องรอย

“ตื่นกลัวอะไรกัน? ก็แค่ส่งคนมาคนหนึ่งเท่านั้น หรือประมุขศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้จะเข้าไปในดินแดนโกลาหลได้หรือ?”