บทที่ 411 พวกเจ้ามีบาปหนักหนา

บทที่ 411 พวกเจ้ามีบาปหนักหนา

หลินเซวียนสะบัดมือ

แสงเงินที่พันรอบตัวสวีหว่านหรงคลายออกเล็กน้อย ไม่ได้กัดกร่อนจิตตกค้างของนางอีก แต่ยังคงกักขังนางเอาไว้

เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ จิตตกค้างของสวีหว่านหรงเลือนรางยิ่งกว่าเดิม ราวกับจะสลายไปได้ทุกเมื่อ

“เอามา!”

หลินเซวียนเอ่ยอย่างเรียบเฉย

จิตตกค้างของสวีหว่านหรงกะพริบสองครั้ง ก่อนสูดหายใจลึก

“ออกไปก่อน!”

หลินเซวียนไม่พูดมาก พลังพลุ่งพล่านขึ้นมา พาทั้งสวีหว่านหรงกับสวีเยียนออกจากตำหนักหยกขาว

ไม่นานนัก คนสองคนกับจิตตกค้างหนึ่งสายก็ปรากฏขึ้นภายนอก