กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 299 ข้าคือพ่อเจ้า
“หืม?”
“นี่คือสิ่งใด?”
หลินเซวียนชะงักไป ขมวดคิ้วมองประคำพุทธะบนลำคออู๋ว่าง
เมื่อมองแวบแรก ประคำพุทธะนั้นก็เป็นเพียงประคำพุทธะธรรมดา ไม่มีสิ่งใดพิเศษ
หลินเซวียนมั่นใจได้ว่าประคำพุทธะไม่ใช่สมบัติล้ำค่าอันใด เป็นของธรรมดาอย่างแท้จริง
แต่ของธรรมดาเช่นนี้กลับช่วยชีวิตอู๋ว่างไว้ได้ในยามคับขัน ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก
“ฮ่า ๆ…”
“หลินเซวียน เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ข้าขอแนะนำให้เจ้าวางดาบลงเสียเดี๋ยวนี้ แล้วยอมให้พระพุทธองค์สะกดจิตโปรดสัตว์”
“ประคำพุทธะนี้เป็นของที่ยอดภิกษุแห่งสำนักพุทธของข้าปลุกเสกไว้ อยู่เคียงข้างยอดภิกษุแห่งสำนักพุทธของข้ามานานปี เปี่ยมด้วยพุทธคุณ แม้ดูธรรมดาแต่กลับมีอานุภาพล้ำลึก!”