กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 221 หนีไปไม่ได้แม้แต่คนเดียว
“ทำให้ข้าเสียเวลาไป 160 ปี เจ้าก็นับว่าภาคภูมิใจได้แล้ว”
เสียงเรียบเฉยของหลินเซวียนตอบกลับคำพูดของพานหยวน
ร่างของเขาไม่หยุดชะงัก แปรเป็นแสงวาบพุ่งผ่านพานหยวนไป ไล่ตามศิษย์แดนมารเกือบ 20 คนที่ยังหนีไปได้ไม่ไกล
พานหยวนก้มหน้าลงเล็กน้อย พลันเห็นบาดแผลขนาดใหญ่บนหน้าอกของตน
รอบบาดแผลไหม้เกรียมไปหมด รูทะลุจากหน้าอกไปถึงแผ่นหลัง เขาถึงกับมองเห็นพื้นดินด้านหลังได้
อวัยวะภายในบาดแผลไหม้เกรียมราวกับถ่าน ไม่อาจทำหน้าที่ดังเดิมได้อีก
“หลอกกัน…กระมัง?”
พานหยวนพึมพำ พลันเบื้องหน้าก็มืดมิด ร่างล้มลงเสียงดังสนั่น
จวบจนสิ้นใจ คำพูดก่อนหน้านี้ของหลินเซวียนยังคงก้องอยู่ในหัว