กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 173 แดนมารเร้นโลหิต
“ศิษย์พี่ เหินเวหาขอบเขตปุถุชน ไร้ผู้ใดเทียบในอดีต ไร้ผู้ใดเทียบในอดีตจริง ๆ เท่เหลือเกิน!”
“ศิษย์พี่ทำได้อย่างไรหรือ?”
“ฮ่า ๆ…ลี่ชิงหลวน ผู้ที่ต่อกรกับยอดอัจฉริยะแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ ยังไม่ใช่คู่มือของศิษย์พี่เลย”
“ศิษย์พี่ทรงพลังยิ่ง!”
“สำนักเสินเซียวมีศิษย์พี่เป็นยอดอัจฉริยะเช่นนี้ อนาคตย่อมได้เป็นที่หนึ่งแห่งดินแดนใต้แน่นอน”
“ฮ่า ๆ…การได้เป็นศิษย์น้องของศิษย์พี่หลิน ช่างเป็นเกียรติยิ่ง เป็นเกียรติยิ่ง!”
ศิษย์ทั้งหลายแห่งยอดเขาเทพน้ำแข็งไม่สนใจบาดแผลของตน ต่างแสดงความชื่นชมออกมาอย่างบ้าคลั่ง
หลินเซวียนยกมืออย่างจนใจ “ที่ข้าเหินเวหาได้ก็เพราะอาศัยพลังของทักษะยุทธ์กับอัสนีพิสดาร ไม่ต้องตกใจถึงเพียงนั้น”