บทที่ 146 พรสวรรค์ ผนึกปราณปฐมไว้ในกาย

บทที่ 146 พรสวรรค์ ผนึกปราณปฐมไว้ในกาย

“แข็งแกร่ง! แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

“ดุดัน! ดุดันเกินไปแล้ว!”

“ศิษย์พี่หลินเซวียนไร้ผู้ใดต่อกร!”

“ศิษย์พี่หลินเซวียนเกรียงไกร!”

รอบลานประลองในนครจงตูพลันมีเสียงโห่ร้องชื่นชมดังกึกก้อง แววตาของผู้คนนับไม่ถ้วนเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส

พลังต่อสู้ของหลินเซวียนทำลายความเข้าใจของทุกคนครั้งแล้วครั้งเล่า

มีเพียงคนของยอดเขาหลิงอวิ๋นที่สีหน้าหม่นหมองดุจผืนน้ำ ผู้คนมากมายถึงกับมีความหวาดกลัวฉายชัดในแววตา

ความหยิ่งผยองในตอนแรกของพวกเขาหายไปจนหมดสิ้น ในใจไม่มากก็น้อยเริ่มคิดจะจากที่นี่ไป

หลินเซวียนไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้น เขาเก็บแหวนเก็บของของทั้งสามและแต้มคุณูปการในป้ายประจำตัวศิษย์มาทันที