บทที่ 27 วิถีเซียนย่อมช่วงชิง

บทที่ 27 วิถีเซียนย่อมช่วงชิง

“สังหารหมาป่าอำมหิตสี่ตัว ขโมยเวลาไปได้ยี่สิบปี พลังปราณโลหิตก้อนใหญ่เช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะช่วยให้ข้าทะลวงสู่จุดสูงสุดแห่งการหลอมกายได้หรือไม่ พลังมรรคาที่ขโมยมาเพียงพอหรือเปล่า”

หลินเซวียนหอบหายใจเฮือกใหญ่ แต่ในใจกำลังครุ่นคิดเงียบ ๆ

ตอนนี้เหลือเวลาอีกถึง 30 ปี

เขาอยากลองดูสักหน่อย แต่หลิงเยี่ยนเดินเข้ามาแล้ว หลินเซวียนจึงได้แต่ข่มความคิดนี้ไว้

ในช่วงนี้เขายังฟื้นสภาพไม่ได้ ทางที่ดีควรทำให้หลิงเยี่ยนลดความระแวดระวังต่อตนลงให้หมด

แน่นอนว่าหลินเซวียนก็ไม่กลัวว่านางจะลงมือกะทันหัน การฟื้นสภาพของเขาใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา หมื่นปีในชั่วพริบตาสมชื่อจริง ๆ ช่างเหนือชั้นผิดธรรมดา

“ศิษย์พี่หญิง!”