บทที่ 12 ฆ่าเจ้าไม่ต่างจากฆ่าสุนัข โทสะโลหิต

บทที่ 12 ฆ่าเจ้าไม่ต่างจากฆ่าสุนัข โทสะโลหิต

“หนิวฟ่าง เจ้ากำลังทำให้ข้าพินาศ หากข้ารอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้ ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือตนเองแน่”

เฉินเจ๋อกำลังคำรามอยู่ในใจ

เขาจะไม่รู้เรื่องพรสวรรค์ล้ำเลิศกับคนกายาไร้ค่าหมื่นปีที่กำลังเป็นข่าวบนลานมรรคาลอยฟ้าตลอดหลายวันนี้ได้อย่างไร

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าคนที่หนิวฟ่างให้ตนจัดการ จะเป็นหลินเซวียนที่มารายงานตัวเมื่อเช้านี้

หนิวฟ่างไม่ได้บอกหรือว่าเขาโชคดี เป็นผู้ฝึกกายาที่ฝึกร่างกายจนถึงจุดสูงสุดตั้งแต่อยู่ในโลกมนุษย์ พอกินโอสถเสริมกายเข้าไปจึงฝ่าทะลวงได้อย่างยากลำบาก

แต่ตอนนี้ดูแล้ว นี่มันไม่ใช่เรื่องแบบนั้นเลย