บทที่ 4 จางเทา เจ้าแส่หาความตายแล้ว

บทที่ 4 จางเทา เจ้าแส่หาความตายแล้ว

“แม่หนูโง่!”

“ต่อไปห้ามพูดเช่นนี้อีก แม้ข้าจากไป อย่างมากก็แค่กลับตำบลชิงสุ่ย”

“รอเจ้าบำเพ็ญจนพลังบำเพ็ญของเจ้าก้าวหน้าแล้วค่อยกลับมาหาข้าก็ได้ บางทีเมื่อเจ้าแข็งแกร่งขึ้น อาจหาสมบัติล้ำค่าฟ้าดินที่ช่วยปรับปรุงพรสวรรค์ได้ ถึงตอนนั้นข้าก็อาจได้เดินบนวิถีเซียนบ้าง”

หลินเซวียนมองอวี้ปิงพลางยิ้ม

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ดวงตาทั้งสองของอวี้ปิงพลันสว่างวาบ “จริงด้วย ต้องมีสมบัติล้ำค่าฟ้าดินที่ช่วยปรับปรุงพรสวรรค์ได้แน่ ข้ารู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร พี่เซวียน วางใจเถิด เสี่ยวอวี้เอ๋อร์จะช่วยท่านให้ได้”

ไม่เคยมีครั้งใดที่อวี้ปิงปรารถนาจะแข็งแกร่งขึ้นมากเท่านี้