กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 3 มิอาจพบพานท่าน ข้ายอมตายเสียยังดีกว่า
“อะไรนะ? นาง...นางเสียสติไปแล้วหรือ?”
ทันทีที่อวี้ปิงพูดจบ ลานมรรคาลอยฟ้าทั้งหมดก็พลันโกลาหล
“นั่นเป็นโอกาสที่ผู้คนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝัน นางกลับยอมทิ้งมันไปเพียงเพื่อคนกายาพิการคนหนึ่งหรือ?”
“สวรรค์ คนไร้ค่านี่ไปทำบุญอะไรมา ถึงทำให้ผู้เป็นอัจฉริยะพรสวรรค์ไร้เทียมทานยอมทำถึงเพียงนี้ได้?”
ผู้คนนับไม่ถ้วนมองหลินเซวียนด้วยความอิจฉาปนริษยา
“เหลวไหล!”
“แม่หนู เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไร? รู้หรือไม่ว่าวาสนาแห่งการบำเพ็ญนี้เป็นสิ่งที่คนมากมายร้องขอยังไม่ได้มา”
“เขาเป็นเพียงคนกายาพิการคนหนึ่ง ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปจนตลอดชีวิตก็นับเป็นโชคดีมหาศาลแล้ว”