กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สาม สอง หนึ่ง!”
ซ่งปิ่งนับในใจอย่างสงบ พอถึงหนึ่งในวินาทีนั้น
ชายสวมแว่นที่พุ่งเข้ามาด้วยความโกรธแสดงสีหน้าเจ็บปวดในทันใด
จากนั้นราวกับหายใจไม่ออก เขากุมหน้าอกและทรุดลงกับพื้น
“ช่วย...ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย...”
รูม่านตาของชายสวมแว่นหดเล็กลง ราวกับโรคหัวใจกำเริบ ด้วยความสิ้นหวัง เขามองไปรอบๆ เพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่ผู้คนที่เคยเห็นความวิปริตของชายสวมแว่นจะกล้าเข้าไปได้อย่างไร ยิ่งไม่มีใครโทรแจ้งตำรวจ
“ถุย! สมน้ำหน้า คนทำอะไรฟ้าดูอยู่ นี่แหละกรรมตามสนอง”
หลายคนด่าทอเสียงเบา พลางร้องว่าสะใจ
หน้าของชายสวมแว่นแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ถึงความเจ็บปวดที่แบกรับไว้ แม้แต่แว่นสุภาพที่สวมอยู่ก็หลุดตก