กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คืนนั้นคุณทำอะไรกับฉันกันแน่?” เหลิ่งซีเยวี่ยกัดฟันพูด ริมฝีปากสีชมพูอ่อนซีดขาว
เพราะตั้งแต่คืนนั้น หลังจากถูกซ่งปิ่งตบสองฝ่ามือนั้น ไตทั้งสองข้างของเธอราวกับถูกควักออกไปจนว่างเปล่า
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นตัวแม้แต่น้อย
ทำให้เธอไม่มีทางหนีรอดเลยแม้แต่นิดเดียว
ขาอ่อนแรงหมดแล้ว จะวิ่งยังไง?
“ฝ่ามือไตพร่อง วิชาเฉพาะตระกูล ไม่ใช่บอกเธอไปแล้วหรือไง?”
ซ่งปิ่งหัวเราะ “ยังไง? อยากเรียนหรือไง? มากินไตเสียบไม้สิ เดี๋ยวสอนให้”
แน่นอนว่าเขาไม่บอกความจริงกับอีกฝ่าย
“วิชาชั่วช้า” เหลิ่งซีเยวี่ยหันหน้าไปทางอื่นอย่างเย็นชาและหยิ่งทะนง ไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
สาบานว่าจะตายก็ไม่ยอมกินอาหารที่คนอื่นโยนให้