กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เว่ยจวิ้นไฉและสวีหว่านเหยียนหันไปมองชูฮันในทันที อารมณ์ในดวงตาของทั้งสองแตกต่างกันไป แต่สิ่งที่เหมือนกันโดยไม่มีข้อยกเว้นคือสีหน้าแบบเดียวกัน
ทำไมต้องทำ?
“โอ้โห?” สวีหว่านเหยียนกลอกตา “อย่าทำตัวให้หน้าไม่อายหน่อยเลย ฉันเห็นแก่ที่เธอหน้าตาพอใช้ได้เลยทำดีด้วย อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้เธอทำเรื่องอย่างว่าจริงๆ นะ!”
“หึ!” เว่ยจวิ้นไฉก็แค่นหัวเราะเต็มหน้าเช่นกัน เขามองดูแขนขาที่ผอมบางของชูฮันแล้วกล่าวอย่างดูแคลนว่า “แค่เธอก็คู่ควรจะมาสั่งฉันงั้นเหรอ? เชื่อไหมว่าฉันใช้มือเดียวก็ตบฟันเธอร่วงหมดปากได้แล้ว!”
“ทำความสะอาดให้สะอาดงั้นเหรอ? หึ!” สวีหว่านเหยียนกอดอกแล้วมองด้วยความดูแคลน “พ่อหนุ่ม พูดจาระวังหน่อย พวกเรามีตั้งกี่คน ส่วนเธอมีแค่คนเดียว”