ตอนที่ 153 เผชิญหน้ากันอย่างไม่ยอมกัน

ภาพที่ดูพิลึกพิลั่นนี้ไม่ได้ทำให้ชูฮันรู้สึกอะไรมากนัก เพียงแต่เขารู้สึกหวาดระแวงผู้หญิงประหลาดคนนี้อยู่ลึก ๆ ในตอนที่ชูฮันกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา

ทันใดนั้นหลี่ซื่อหรงก็ถลึงตาใส่ชูฮัน “ซุปไก่ของฉันล่ะ?”

ซุปไก่? ชูฮันชะงักไปครู่หนึ่ง สมองหมุนตามไม่ทัน ซุปไก่อะไรกัน?

“ไม่มีสัมมาคารวะ!” เซียวเมิ่งฉีเอ็ดหลี่ซื่อหรงด้วยน้ำเสียงจริตจะก้าน ก่อนจะหน้าแดงระเรื่อในท่าทีของหญิงสาวตัวน้อยในทันที “รีบเรียกท่านพ่อสิ”

ท่านพ่อ?!

ชูฮันยืนอึ้งราวกับไก่ไม้ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ไม่ใช่พี่เขยเหรอ?” หลี่ซื่อหรงขมวดคิ้ว เอียงหัวเล็ก ๆ ของเขาไปมา

“อ้อ จริงด้วย” เซียวเมิ่งฉีจัดเส้นผมของตน “รีบเรียกพี่เขยสิ”