ตอนที่ 122 กลิ่นหอมนม

ชูฮันเหลือบมองคนพวกนี้แวบหนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยกับคุณชายเฉินและซ่างจิ่วตี้อย่างไม่กังวลแม้แต่น้อย “พักกันที่นี่แหละ เดี๋ยวค่อยหาที่สะอาด ๆ ตั้งหลัก”

คำพูดของชูฮันไม่อ่อนข้อแม้แต่น้อย ราวกับเห็นซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของตัวเอง

“ใครอนุญาตให้พวกแกอยู่ที่นี่กัน?!” เกาอี้ร่างกำยำตวาดเสียงดัง เขาชี้ไปที่ลั่วเสี่ยวเสี่ยวซึ่งนอนอยู่บนแผ่นไม้ทรุดโทรมอย่างไม่เกรงใจ “ยัยเด็กนี่ถูกซอมบี้กัดมาใช่ไหม? คนบาดเจ็บจะปล่อยให้มีชีวิตอยู่ไม่ได้!”

“ฆ่ายัยนั่นซะ!” ในหมู่คนฮือฮาขึ้นมาทันที บรรยากาศดุเดือดตึงเครียด

“ฆ่าเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ซะ! ยัยนั่นจะกลายเป็นซอมบี้!”

“ไล่คนพวกนี้ออกไป!”