กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สิ้นเสียงประโยคนั้น โถงใหญ่ก็เงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างนั่งกลับที่ของตนอย่างเงียบเชียบ ก้มหน้ามองชามเปล่าตรงหน้า ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีก
“ฉันถามว่า ใครเป็นคนใช้ขวานฟันซอมบี้?” เฉิงเจ๋อหาวทำหน้าถมึงทึง “พวกแกหูหนวกกันหรือไง?!”
ผู้คนก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม แทบไม่กล้าเงยหน้าสบตากับเฉิงเจ๋อหาว
“ไอ้พวกสารเลว!” เฉิงเจ๋อหาวด่ากราด “กล้าดียังไงมาเพิกเฉยต่อฉัน?!”
โครม!
เฉิงเจ๋อหาวเตะโต๊ะตัวหนึ่งด้วยความโกรธจัด ชามและตะเกียบบนโต๊ะร่วงหล่นลงพื้นทันที
เคร้ง!
ชามกระเบื้องเหล่านั้นที่เฉิงเสียนกั๋วอุตส่าห์รวบรวมมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น ทำให้สภาพพื้นดูโกลาหลราวกับจุดเกิดภัยพิบัติ