กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ใช่แล้ว เธอเหนื่อยมาก การนำพาเหล่านักศึกษามาถึงที่นี่ ทำให้เธอต้องฮึดสู้และแบกรับความอดทนไว้ตลอด เวลา คำว่าหัวหน้าชั้นเรียนเป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่บนร่าง จนทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
แต่ชูฮัน เขากลับเดินเข้ามาเงียบ ๆ แล้วพูดกับเธอเพียงคำเดียวว่า ‘เธอเหนื่อยมากแล้ว’
นี่เป็นความซาบซึ้งใจยิ่งกว่าอาหารมากมายมหาศาล เขารับรู้ถึงแรงกดดันและความเหนื่อยยากของเธอ ทำให้ติงเสวี่ยเกิดความรู้สึกว่ามีที่พึ่งพาขึ้นมา ที่สำคัญที่สุดคือ ชูฮันในตอนนี้ที่มีทั้งสถานะอันสูงส่งและพลังอำนาจมหาศาล กลับไม่ได้เมินเฉยหรือเย็นชาใส่เธอเลยแม้แต่น้อย