ตอนที่ 12 เด็กหญิงตัวน้อย

ไม่ไกลนักมีรถจอดอยู่อย่างกระจัดกระจายในสภาพเอียงไปเอียงมา ในจำนวนนั้นมีคันหนึ่งที่โดดเด่นมาก มันคือรถสปอร์ตราคาแพงระยับ บนลานว่างเต็มไปด้วยเลือดสีดำและร่องรอยความเสียหายไปทั่ว

ต้นไม้สูงตระหง่านโดยรอบถูกลมพัดจนไหวเอนไปมา บนพื้นเต็มไปด้วยใบไม้แห้งที่ร่วงหล่น นี่คือความเสื่อมสลายแห่งชีวิตที่เกิดจากหกชั่วโมงแห่งความมืด ทั้งที่เป็นฤดูร้อนแท้ ๆ กลับมีกลิ่นอายของความอ้างว้างหดหู่

เงียบสงัด ไม่มีซอมบี้

ชูฮันเงยหน้ามองอาคารที่ไม่ไกลนัก มันคือสถานีพักรถ สถานที่ธรรมดา ๆ บนทางด่วน ภายในมีโรงอาหารตั้งอยู่

เพียงแต่ตอนนี้ประตูใหญ่ปิดสนิท ภายในมืดมิดจนมองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

“คุณเติมน้ำมันไป ผมจะตรวจตราดู” ชูฮันกล่าวกับคุณชายเฉินที่ลงจากรถตามมา