ตอนที่ 10 ฉันกินเอง

เมื่อเห็นว่าชูฮันไม่สนใจตน คุณชายเฉินจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วใบหน้าของเขาก็เขียวคล้ำด้วยความหวาดกลัวในทันที

นั่นคือแขนที่ขาดออก

มันขาวซีดจนน่ากลัว นิ้วมือยังขาดหายไปสองนิ้ว ตำแหน่งที่มันตกอยู่นั้นช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน มันห่างจากท้ายทอยของคุณชายเฉินไม่ถึงสามสิบเซนติเมตร

คุณชายเฉินสติแตกจนแทบจะร้องไห้ออกมา เขาหันกลับมาด้วยใบหน้าโศกเศร้า ขณะที่ชูฮันข้าง ๆ กำลังพุ่งชนซอมบี้ราวกับยมราช ทำให้เขาไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียวว่าตนเองหวาดกลัวเพียงใด ทำได้เพียงล้างสมองตัวเองซ้ำ ๆ ว่าซอมบี้ตัวนี้ตายแล้วตายแล้ว มันเป็นแค่แขนขาดเป็นแค่แขนขาด