เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 0039 ถูกลู่จิ่งฮวาจับได้เสียแล้ว!
ลู่จิ่งเฉียงถูกสายตาของพ่อจ้องจนขนลุกซู่ทำอะไรไม่ถูก เขาเอ่ยด้วยความประหม่า “อะแฮ่ม... คือว่า แม่พูดถูก ถ้าฉันหลงป่าขึ้นมาอีกจะทำยังไง ถังถัง พี่สี่พาเธอมาในเขาไม่ได้หรอก ถ้าเธออยากได้กระต่าย ไว้ทีหลังให้พ่อจับให้ดีไหม”
ลู่ถังถังพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ความจริงแล้วเขาไม่อยากเลี้ยงกระต่ายเลยสักนิด เลี้ยงกระต่ายยุ่งยากจะตาย ต้องคอยเกี่ยวหญ้าให้แล้วยังต้องคอยเก็บอึอีก เขาไม่เอาด้วยหรอก
เพียงแต่เห็นขนกระต่ายสีเทาตุ่น ๆ แบบนี้แล้วรู้สึกเสียดาย ถ้าสีขนไม่ขี้เหร่ขนาดนี้ก็คงดี ยังเอามาทำผ้าพันคอผืนเล็ก ๆ ใส่ได้
กระต่ายหนึ่งตัวใช้ประโยชน์ได้สองต่อ แบบนั้นไม่ดีงามสุด ๆ หรอกเหรอ
กระต่ายที่ตายไปแล้ว: ขอโทษทีก็แล้วกัน! ที่ฉันขี้เหร่จนขัดหูขัดตาเธอ!