ตอนที่ 54 เดินทางขึ้นเหนือพบศพผู้หิวโหยตามทาง

ตอนที่ 54 เดินทางขึ้นเหนือพบศพผู้หิวโหยตามทาง

“เงินของเราทนต่อการเคาะตรวจได้ แต่เวลาทนต่อการบดขยี้ไม่ได้”

เสิ่นเฮิงจดจำประโยคนี้ไว้ วันที่สองยังไม่ถึงยามเหม่า ขบวนรถก็ออกเดินทาง กีบล่อเหยียบลงบนถนนดินสีขาว ปลุกฝุ่นแห้งขึ้นมาชั้นหนึ่ง ตะวันยังไม่โผล่ ขอบฟ้าเหลือเพียงแสงสีเทาหม่นสายหนึ่ง

หลังจากออกจากตลาดต้นถงมา ผู้คนบนทางหลวงก็มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผู้พลัดถิ่นเดินกันเป็นกลุ่มสามถึงห้าคนตามข้างทาง ผู้ชายแบกม้วนเครื่องนอน ผู้หญิงจูงเด็ก ผู้เฒ่าใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินก้าวหนึ่งหยุดก้าวหนึ่ง

เสิ่นเหิงเปิดผ้าใบออกมองออกไปสองสามครั้ง วันแรกยังเห็นคนลากครอบครัวมุ่งขึ้นเหนือ วันที่สองก็เริ่มเห็นคนที่เดินไม่ไหวแล้ว