กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อยู่กินกันมาหลายปีขนาดนี้ พ่อฉู่รู้ดีว่าสายตาที่เธอมองเขาเมื่อครู่ ไม่มีทางที่จะไม่มีอะไรอย่างที่ปากพูดแน่ ๆ
ต้องมีอะไรแน่นอน
“ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า พูดมาตามตรงเถอะ”
แม่ฉู่เหลือบมองเขาด้วยหางตา สายตานั้นเต็มไปด้วยความเอือมระอา ราวกับกำลังบอกว่า ‘ตัวเองทำอะไรไว้ไม่รู้เลยหรือไง?’
“ไม่มี ช่วงนี้นายบริหารโรงงานเป็นยังไงบ้าง ตำราที่ฉู่หรานให้ดูได้อ่านหรือยัง ถึงได้มีเวลามานั่งดูโทรทัศน์ ตอนนี้นายดูแลคนอยู่หลายสิบคน ถ้าบริหารไม่เป็นก็รีบหลีกทางให้คนที่ทำได้เถอะ”
เริ่มหาเรื่องแล้ว
พอเธอหาเรื่องแบบนี้ พ่อฉู่กลับรู้สึกว่าเธอเป็นปกติแล้ว