กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แม่ฉู่ได้ยินดังนั้นก็พูดว่า “ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นก็ซื้อเลย ใช้เงินทางโฮมสเตย์จ่ายก็พอ”
“ใช้เงินจากร้านชำจ่ายต่างหาก บัญชีใครบัญชีมัน อย่าเอามาปนกัน ไม่อย่างนั้นต่อไปจะยุ่งวุ่นวายได้”
“งั้นก็ได้”
หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสองคนก็นั่งดูชั้นวางของทางอินเทอร์เน็ต
“หรือจะเข้าเมืองไปซื้อกลับมาโดยตรง แบบนั้นน่าจะเร็วกว่าและเห็นของจริงมากกว่าด้วย?”
แม่ฉู่พูดว่า “จะเข้าเมืองไปทำไม ไกลแค่ไหนกัน เสียเวลาเกินไปหรือเปล่า?”
“ที่แม่พูดถึงคือตัวเมืองจังหวัดต่างหาก ถ้าไปตัวเมืองอำเภอของเราใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมง ไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้น”
แม่ฉู่ไม่อยากไป “ฉันนั่งรถแล้วเมารถ ถ้าอย่างนั้นเธอไปช่วยซื้อกลับมาให้ฉัน หรือไม่ก็สั่งทางอินเทอร์เน็ตให้ฉันเลย”