กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมิ่งเจียวเจียว เพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลาย สวมกระโปรงสวยงามและถือกระเป๋าใบหนึ่งอยู่ในมือ
เธอมองแผงขายของตรงหน้าฉู่หรานอย่างรังเกียจ แววเยาะเย้ยวาบผ่านดวงตา ริมฝีปากเผยรอยยิ้มแสร้งทำเป็นประหลาดใจ
“ฉู่หราน เธอมาทำอะไรที่นี่ ขายผักเหรอ ไม่นึกเลยว่าเธอจะตกอับถึงขั้นต้องมาขายผัก”
เสียงของเธอไม่ดังไม่เบา คนที่เดิมทีคิดจะซื้อผักต่างก็มองเมิ่งเจียวเจียวอย่างดูแคลน
แต่เมิ่งเจียวเจียวกลับดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
เธอยังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปอีกหลายใบ พลางพูดต่อ
“เธอเจอปัญหาอะไรเข้าหรือเปล่า ถึงได้ลำบากมาถึงขั้นนี้ ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกพวกเราได้นะ เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน พวกเราช่วยอะไรได้ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว”