กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นิ้วของหลัวหลียังคงเกาะแน่นอยู่ที่เศษชิ้นนั้นซึ่งดำสนิท ความเย็นที่ปลายนิ้วยังไม่จางหาย สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูสำริดยักษ์ซึ่งค่อย ๆ ผุดขึ้นจากรอยแยกพื้นดิน ลายเส้นหัวอสรพิษคาบคันเบ็ดหักบนบานประตูลอยวับวาวในแสงเรืองรอง ราวกับเจตจำนงบางอย่างที่หลับใหลมาพันปีกำลังลืมตาขึ้นอย่างเงียบเชียบ ลมหายใจของเธอสะดุดเล็กน้อย ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง
“ประตูยังไม่เปิด แสงก็ยังไม่เคลื่อนไหว” เสียงของเป่ยหมิงหยวนดังมาจากด้านข้าง ทุ้มต่ำและมั่นคงราวกับสายลมพัดผ่านสายธนูที่ตึงเปรี๊ยะ เขายื่นมือออกมา หงายฝ่ามือขึ้นโดยไม่เจือความกดดันแม้แต่น้อย “มันรอได้ เธอก็ควรพักสักหน่อย”
เธอไม่ขยับ