กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงสีทองตรงปลายสุดของทางเดินดั่งธารดาราห้อยระย้ากลางความมืดมิด กะพริบระยิบระยับอย่างแผ่วเบาทว่าแน่วแน่ คล้ายดั่งเศษเถ้าถ่านที่เหลือของเจตจำนงโบราณ กำลังรอคอยที่จะถูกจุดประกายขึ้นใหม่อีกครา
ฝีเท้าของลั่วหลีเหยียบลงบนแผ่นหินอย่างแผ่วเบา เสียงเสียดสีอันแผ่วเบาระหว่างพื้นรองเท้ากับพื้นหินดังกังวานเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบงันประดุจป่าช้า เธอสัมผัสได้ว่า คลื่นพลังวิญญาณในอากาศเข้มข้นยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ ราวกับมีเส้นใยไร้รูปนับไม่ถ้วนพันเกี่ยวอยู่รอบทิศทาง เพียงประมาทพลาดพลั้งแม้แต่น้อยก็อาจแตะต้องถูกกลไกที่มิอาจหยั่งรู้ได้